Józef Piłsudski urodził się 5 grudnia 1867 roku w Zułowie na Wileńszczyźnie. Pochodził ze starego rodu litewskiej szlachty. Był czwartym z kolei dzieckiem Marii z Billewiczów i Józefa Wincentego, uczestnika Powstania Styczniowego.

        W 1877 roku rozpoczął naukę w I Gimnazjum Rządowym w Wilnie, ukończył je w 1885 roku – maturą. Następnie kontynuował naukę na Uniwersytecie w Charkowie, na kierunku medycyna. W 1887 roku został skazany na 5 lat zesłania do Wschodniej Syberii. Do Wilna powrócił 1 lipca 1892 roku.

        Po powrocie z zesłania zaczął włączać się w życie polityczne. W 1893 roku powstała w Warszawie Polska Partia Socjalistyczna, z którą związał się po powrocie do kraju. Szybko zajął w niej miejsce kierownicze. Był też redaktorem naczelnym pisma „Robotnik”. Ponownie został aresztowany przez władze rosyjskie i osadzony w Cytadeli Warszawskiej.

        W 1904 roku wyjechał do Japonii, by wziąć udział w wojnie japońsko – rosyjskiej, tworząc polski legion działający u boku armii japońskiej. Z inicjatywy Piłsudskiego powstała PPS – Frakcja Rewolucyjna. Od 1912 roku zajmował stanowisko Głównego Naczelnika Związków Strzeleckich, przewodniczył tej legalnie działającej organizacji w zaborze austriackim. Było to dobre rozwiązanie w związku z wybuchem I wojny światowej, ponieważ przygotowało oddziały polskie do wkroczenia w granice Królestwa Polskiego. Powołał też Polską Organizację Wojskową.

        14 listopada 1918 roku otrzymał tymczasowe zwierzchnictwo nad krajem, a 22 listopada został Tymczasowym Naczelnikiem Państwa. W 1919 roku doszło do wojny z bolszewikami, a zakończyła się sukcesem w 1921 roku. Dzięki pokojowi zawartemu w Rydze przyznano Polsce, Wschodnią Galicję. W uznaniu, za zasługę otrzymał buławę Pierwszego Marszałka Polski. W 1923 roku po utworzeniu rządu i demokratyzacji życia publicznego, Piłsudski odsunął się w cień życia publicznego. Nie dostrzegał szansy we współpracy z rządem Wincentego Witosa. Spokojnie spędzał życie w Sulejówku.

        W świetle złej sytuacji w kraju Piłsudski cieszył się dużym poparciem. Odrzucił możliwość ponownego powrotu do życia w polityce. Jednak 12 maja 1926 roku zorganizował przewrót wojskowy i wraz ze swoim oddziałem, wkroczył do Warszawy. Walki trwały trzy dni i zakończyły się sukcesem. Zmusił tym samym obecny rząd do ustąpienia. Został wtedy Ministrem Spraw Wojskowych, przewodniczącym Rady Wojennej i generalnym inspektorem Sił Zbrojnych. W latach 1926 – 1928 i 1930 sprawował dwukrotnie urząd premiera. Przez lata polityka Piłsudskiego polegała na układaniu poprawnych stosunków z Berlinem i Moskwą. W tym celu doprowadził do podpisania paktów o nieagresji.

        Zmarł 12 maja 1935 roku, jego ciało złożono w krypcie św. Leonarda na Wawelu.  

 

Skip to content